Rozdział 9

-To może ja też gdzieś wyjdę- stwierdziłam nieco drżącym głosem, zanim Iggie zdążyła owtorzyć drzwi.
-Nie wygłupiaj się. Przypuszczam, że przychodzi tu głównie dla ciebie.
-Dla mnie?
Nie odpowiedziała, tylko poszła otworzyć drzwi.
Mario wszedł do salonu z płytami DVD pod pachą, jakimiś czekoladkami, paczkami chipsów i chusteczkami.
-Mam mase filmów do obejrzenia- uśmiechnął się z zadowoleniem i rzucił wszystko wprost na mnie.
Przejrzałam płyty które przyniósł. Wśród mnóstwa filmów akcji, znalazło się też kilka wyciskaczy łez.
-Który oglądamy jako pierwszy?- zapytałam, gdy opadli na miejsca obok mnie.
-Titanic- zadecydowała Iggie, biorąc pudełko do ręki.

*

Już tyle razy oglądałam Titanica, a mimo to niektóre sceny nadal przyprawiały mnie o łzy. Mario siedział pomiędzy nami i jak na faceta przystało wżerał popcorn garściami i co chwilę coś komentował. Razem z Iggie oparłyśmy mu głowy na ramionach i po prostu w milczeniu oglądałyśmy film.
-Baby- mruknął, gdy razem sięgnęłyśmy po chusteczkę. Zmierzyłyśmy go zabójczym spojrzeniem, po czym każda z nas złapała poduszkę leżącą najbliżej i mocno go nią zdzieliła.
Piłkarz chciał nam oddać, ale przerwał mu dźwięk dzwoniącego telefonu. Wyciągnął go z kieszeni i z niezadowoloną miną nacisnął zieloną słuchawkę, wychodząc z pokoju.
-Wiesz kto dzwoni?
-Przypuszczam, że ktoś z kim nie chciał rozmawiać przez telefon.
Chłopak wrócił po chwili do pokoju ze smutkiem kryjącym się w oczach.
-Ann jest w domu i denerwuje się że mnie nie ma- pokręcił z dezaprobatą głową, ubierając buty.
-Nie ma sprawy- Iggie uśmiechnęła się- Zadzwoń jeśli jeszcze kiedyś miałbyś się nudzić.
Chłopak wyszedł a ja zostałam z masą myśli w głowie.

***************************************************************
Ten rozdział jest jeszcze gorszy, ale jestem miła i dodaje dla Igi <3
Następny jest lepszy [tak myśle]. Więcej się w nim dzieje i wg. Ostatecznie moge go jeszcze dzisiaj dodać, ale nie umrzecie przypadkiem od nadmiaru tych notek?